சைவ சமயத்தின் 63 நாயன்மார்களில் ஒருவரான மெய்ப்பொருள் நாயனார், சேதி நாட்டில் உள்ள திருமுனைப்பாடி என்ற பகுதியை ஆண்டு வந்த குறுநில மன்னர். இவரின் பக்தி, சிவனடியார்களின் திருவேடமே மெய்ப்பொருள் (உண்மையான வடிவம்) என்று நம்பியதில் இருந்தது. இவரின் வாழ்வும், முடிவும் இந்த அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையை உலகுக்கு உணர்த்தியது.
அடியார்க்குத் தலை வணங்குதல்
மெய்ப்பொருள் நாயனார், சிவபெருமானின் திருவடிகளைப் போற்றி வாழ்ந்தவர். இவரின் தலையாய நியமம், சிவனடியார்களைக் கண்டால், அவர்களின் வேடத்தைக் கொண்டே அவர்களை வணங்கி உபசரிப்பது. வேடத்தைப் பற்றியோ, அதன் பின்னுள்ள நபரைப் பற்றியோ இவர் ஒருபோதும் ஆராய்வதில்லை.
பக்தியின் நிலை: "சிவனடியார் கோலம் பூண்டவர்கள் யாராக இருந்தாலும், அவர்கள் நமக்குச் சிவபெருமானுக்குச் சமமானவர்கள்" என்பதே இவரின் உறுதியான கொள்கையாக இருந்தது.
பகைவனும் சிவ வேடமேற்றான்
மெய்ப்பொருள் நாயனாரின் மீது பகை கொண்டிருந்த முத்தநாதன் என்ற குறுநில மன்னன், அவரை நேரடியாகப் போரிட்டு வெல்ல முடியவில்லை. எனவே, அவன் ஒரு தந்திரமான முடிவை எடுத்தான்.
முத்தநாதன், தன் பகையை நிறைவேற்ற, உருத்திராக்கம், திருநீறு, சடைமுடி ஆகியவற்றுடன் கூடிய சிவனடியார் வேடம் பூண்டான். கையில் ஒரு கூரிய கத்தியை மறைத்து வைத்துக்கொண்டு, மெய்ப்பொருள் நாயனாரின் அரண்மனைக்குச் சென்றான்.
அரண்மனையின் வாயிற்காவலர்கள், அடியார் வேடத்தைக் கண்டு அவரைத் தடுக்கவில்லை. முத்தநாதன், மெய்ப்பொருள் நாயனார் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்.
வேடத்தின் முன் மண்டியிட்ட மன்னன்
மெய்ப்பொருள் நாயனார், சிவனடியார் கோலத்தில் வந்த முத்தநாதனைக் கண்டதும், சற்றும் சிந்திக்காமல், உடனடியாகத் தன் சிம்மாசனத்தை விட்டு எழுந்து, அவர் காலில் விழுந்து வணங்கினார்.
"தாங்கள் என் இல்லம் வந்தது என் பாக்கியம். தாங்கள் எதற்காக வந்தீர்கள்? அடியேனால் என்ன தொண்டு ஆக வேண்டும்?" என்று பணிவுடன் கேட்டார்.
முத்தநாதன், தான் வந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்ற, "நான் சிவஞான நூலை உமக்கு உபதேசம் செய்யவே வந்தேன். இரகசியமாக உபதேசம் செய்ய வேண்டும்" என்று கூறி, நாயனாரைத் தனியறைக்கு அழைத்துச் சென்றான். தனியறைக்குள் வந்தவுடன், சிவனடியார் வேடத்தில் இருந்த முத்தநாதன், தான் மறைத்து வைத்திருந்த கத்தியால், மெய்ப்பொருள் நாயனாரைக் குத்திக் கீழே தள்ளினான்.
"நமச்சிவாய" சொல்லே மெய்ப்பொருள்
இரத்த வெள்ளத்தில் விழுந்த நாயனார், தான் சாகும் தருவாயிலும், "இவர் சிவனடியார் வேடத்தில் வந்தவர். இவருக்கு ஒரு ஊறும் நேர்ந்துவிடக் கூடாது" என்று கருதினார். நாயனாரின் மெய்க்காப்பாளரான தத்தன் என்பவர், ஓடி வந்து, முத்தநாதனைத் தாக்க முயன்றபோது, மெய்ப்பொருள் நாயனார், தத்தனின் கையைப் பிடித்துத் தடுத்து, "நமக்கு அடியாருடைய வேடமே மெய்ப்பொருள். அவரை நீ தடுக்காதே! பத்திரமாக வெளியே கொண்டுபோய் விடு" என்று கட்டளையிட்டார்.
தத்தனும், நாயனாரின் கட்டளையை ஏற்று, பகைவனான முத்தநாதனை, "நமச்சிவாய" என்று சொல்லிக்கொண்டே, யாரும் அறியாமல் பத்திரமாக நாட்டின் எல்லையைத் தாண்டிச் சென்றுவிட்டான்.
மெய்ப்பொருள் நாயனார், சாகும் இறுதி மூச்சு வரை, "நமச்சிவாய" என்ற திருவைந்தெழுத்தை உச்சரித்துக்கொண்டே, தன் உயிரை நீத்தார். இவரின் அசைக்க முடியாத பக்தியைக் கண்ட சிவபெருமான், இவருக்குக் காட்சியளித்து மோட்சத்தை அருளினார்.
மெய்ப்பொருள் நாயனார் வரலாறு உணர்த்தும் பாடம்:
வேடமே மெய்ப்பொருள்: சிவ வேடத்தில் வருபவர் பகைவனாக இருந்தாலும், அவர்மீது கொண்ட பக்தியை விடக்கூடாது.
அன்பின் இலக்கணம்: தன்னைத் தாக்க வந்த பகைவனையும், 'அடியார்' என்ற காரணத்துக்காகக் காப்பாற்றிய அரிய அன்பு.
மரணத்திலும் நியமம்: சாகும் தருவாயிலும், "நமச்சிவாய" மந்திரத்தையும், அடியார் சேவையையும் மறக்கக் கூடாது.
மெய்ப்பொருள் நாயனாரின் இந்தக் கதை, பக்தியின் ஆழத்தையும், தியாகத்தின் உச்சத்தையும் நமக்கு உணர்த்துகிறது.